Sensizlik bir kadeh kırmızı şaraptır geceleri, içtikçe dilimdeki masallar kana bulanır. Ve yalnızlık sensizlik sandığım bir ölüm türü de değildir böyle zamanlarda, bilakis içi senle dolu bir yok oluş zamanadır. Yok oldukça kendime döndüğüm bir var oluş hali de olabilir tabii. Ah ki sensizlik, ne olursa olsun yalnızlığım kadardır. Ve öyle sanıldığı gibi yalnızlığa düşmez insan, yalnızlığa yükselir sensizken…
Yalnızlık biraz da vazgeçmektir. Vazgeçilip gidilen evlerin duvarlarına sinmiş eski kiracıların hayatlarında saklıdır. O evlerin pencereleri dışardan çok içeriye kırıktır ve üzerlerinde çiçek işlemeleri olan kapılarında yanık sesli türkücüler çalar ısıtmak için kimsesizliğin soğukluğunu. İşte bu yüzden tarih resmi evrakların yalancılığında değil, terk edilmiş evlerin buram buram vazgeçilmişlik kokan yalnızlığında yazılıdır.
Biraz sonradır yalnızlık. Sen gidip geldiğin zaman aradaki sensizlik görünümlü sendir. Bu yüzden en çok aşkta geçer yalnızlık. Âşıklar en çok yalnızlıkla öldürürler kendilerini, öldürüp bir bize doğarlar. Bu yüzden her aşkın ardında bir ölüm vardır. Ah ki aşk, yalnızlık kadardır…
Son Yorumlar